Fotoğrafçı yeri geldiğinde kendisi bir başka fotoğrafa konu olmaktadır. Burada fotoğrafçı kadrajını, ışık açısını ve diğer ayarlamalarını yaparken daha hızlı davranan diğerine konu olmaktan kurtulamamıştır.
Acaba hayatımızı kendimize göre ayarlamaya çalışırken hayatın özünü kaçırıp hayata seyirci mi kalıyoruz?
